Substack
Substuck?
Mijn vriendin vroeg me laatst: ‘Moet jij niet op Substack?’ Daar ik heel gevoelig ben voor de dingen die mijn vriendin zegt en ik wat ze vraagt meestal ook doe, zit ik nu dus op Substack.
Schrik niet, het is niet eng, maar wel een handig platform voor zij die zich begeven in de schrijvende media. Het is een nieuwsbrief-, blog- en sociaal medium ineen, met een app (stuckjes als pushmelding😇) en handige ingebouwde (ook betaalde) abonneeropties. Plus je kunt mijn stuckjes hier ook liken en becommentariëren, is dat niet lekker interactief? Er is nog veel meer mogelijk, geloof ik, maar dat betreft functionaliteiten die ofwel niet relevant zijn voor mij, dan wel te ingewikkeld.
Mijn stuckjes plaats en verstuur ik per heden (vanaf) hier. Voor de mensen die mij al elders lazen verandert er weinig. De stuckjes vliegen nog steeds zo je mailbox in, maar je kunt er nu ook voor kiezen ze daar te negeren en op dit veelzijdige platform te lezen. Heck, misschien ontdek je wel een andere Substack van een bijna net zo interessant iemand, al lijkt die kans bij voorbaat klein.
Ik dropte het hierboven stiekem al (tussen haakjes): Substack biedt schrijvers de mogelijkheid iets te verdienen aan hun schrijverij. Lezers kunnen zich abonneren (hier: subscribe(n), Substacks platform is nog niet in het Nederlands) voor een gratis ‘plan’: dan ontvang je mijn stuckjes gewoon en kun je ze tot een maand geleden teruglezen. Voor €5,- per maand, of €40,- per jaar (a.k.a. €3,33 per maand, a.k.a. zieke korting) krijg je toegang tot mijn volledige stuckjesarchief (dat ik hier per heden ga opbouwen), plus af en toe een bonusstuckje.
Ik verplicht je tot niets, maar vraag je wel je afval netjes weg te gooien. Ik snap ze niet, mensen die hun troep gewoon op straat flikkeren. Alsof ze op een andere wereld wonen waar dat afval dan niet is. We doen het samen, mensen! En o ja, je kunt er dus voor kiezen mij te steunen, al zal ik dat niet van je vragen. Ik deel de informatie slechts, dat is iets anders. Maar het blijft een armlastig bestaan, dat van een schrijver (enter dramatische vioolmuziek), ondanks alles wat ze je in Hollywood willen laten geloven.
Waar was ik? Stuckjes, juist. Ik schrijf stuckjes en blijf dat doen. Jij leest ze en kunt me daar nu geld voor geven. Kunt. Mag. Niks moet.
PS. Ik hoop dat ik mijn ongemak omtrent het aankaarten van geldelijke verdiensten voor mijn schrijfwerk een beetje heb kunnen verhullen. Zo niet, is hier ter afleiding een plaatje van mij als 9-jarig jongetje in Polen (geen AI), geflankeerd door een bord sinaasappels. Of zijn het appels? Het zegt wat over de tijd waarin we leven als je uit een VHS-still niet meer kunt bepalen wat voor fruit er in 1992 op een Pools bord lag.
